ماهها و میتوان گفت، سالهاست میخواهم قلم بردارم و صفحه هایی پیرامون زندگانی امیرمؤمنان علی (ع) بنگارم. هر بار که خود را آماده میکنم، ندایی از درونم میشنوم: «آهسته باش! چه گستاخی! میخواهی در این میدان پهناور درآیی و بضاعت اندک خود را بنمایی؟ نمیدانی مهتاب به گز پیمودن است و دریا را با مشت تهی نمودن. در میا! که عرصه سیمرغ نه جولانگه تو است.»
از خود پوزش میخواهم و قلم را به یک سو مینهم. دیری نمیگذرد که دیگر بار شوق، عنان میگسلاند و بیخواست من، مرا میراند، که آخر از مورچه و ران ملخ و پیشگاه سلیمان یادگیر. مگر نمیدانی در آستانه بزرگان از هر کس به اندازه توان او چشم میدارند؟ «خدایا!چه باید کرد؟» سرانجام به خود گفتم درست است که پرداختن به چنین کار در توان تو نیست، اما به خود منگر که بضاعتت چیست، بنگر که سخن درباره کیست. او دستگیر ناتوانان است و یاور درماندگان. از لطف خدا و سخن شاه اولیا مدد خواه!
شاید آن سان که در نهج_البلاغه به گفته خود عنایتش بود و در ترجمه یاریت نمود، لطف از تو دریغ ندارد و موفقت گرداند، تا هدیه ای به دوستانش تقدیم کنی و بکوش تا آنجا که میتوانی از فرموده های او به پارسی برگردانی و علی از زبان علی بشناسانی.
