آبلوموف هجوی است دربارهٔ اشراف قرن نوزدهم روسیه که زندگی را با تنپروری و خمودگی میگذاراند. رمان گنچاروف در روسیه بسیار مورد توجه مردم و منتقدان ادبی قرار گرفت. تولستوی آن را شاهکار بزرگ ادبی مینامد و داستایفسکی زاده ذهنی سرشار میخواندش. در رمان ابلوموف، نوستالژی، رؤیا، و تخیل موج میزند و نگاه جزئی نگر گنچاروف و توصیف وی از رویدادها و شخصیتها از منظر روانشناختی قابل تأمل است. ابلوموف نمایانگر مسخ انسان است.
